Trochę o miłości własnej..

To a propos minionego Dnia Kochania Siebie.  Miłość własna – nie mylić z narcyzmem, egoizmem egocentryzmem, bowiem to wypaczone formy „kochania siebie” – zaczyna się od uznania siebie

UZNANIE nie tylko tych cech

które lubisz albo które podobają się innym, ale również tych części, które wyparłeś, których się wstydzisz, które schowałaś w cieniu.

To cholernie trudna sztuka bowiem większość nawet siebie nie lubi, nie wspominając o tym że nie przejawiają żadnej chęci poznania siebie dogłębniej szczególnie tej sfery siebie, której się boją.

NAWIĄZANIE RELACJI

z sobą to rozłożony w czasie proces – zaczyna się od budowania świadomości siebie i poznawanie siebie, poprzez obserwację własnych doświadczeń, zachowań i konsekwencji własnych wyborów.

Od zadawania sobie pytań – kim jestem, co lubię, czego tak naprawdę chcę, co mnie woła z przestrzeni spokoju i głębokiego kontaktu z sobą – tu pomaga cisza i czasem celowe odosobnienie.

To także zauważanie własnych przekonań

myśl, emocji szczególnie tych, które są trudne i transportują nas do przeszłości skłaniając do uzdrowienia i przyjrzenia własnym zranieniom.

To nie surowość, ta bowiem prowadzi do perfekcjonizmu, katorżniczych diet, nadmiaru ćwiczeń, zabiegów i nieustannego „ulepszania siebie”.

Miłość do siebie to trochę balansowanie między WEWNĘTRZNYM RODZICEM, OCHRONIARZEM i MENTOREM.

To uczenie się bycia dla siebie dobrym, troskliwym, czułym opiekunem z elementem zdrowej samodyscypliny.

To między innymi pozwalanie sobie na przyjmowanie – przyjemności, pomocy, wsparcia, odwaga realizowania siebie i pokazywania własnych talentów…

Dla mnie w kochaniu siebie kluczowe jest pozostawanie w stałym kontakcie z sobą. Zauważanie z pozycji obserwatora momentów wewnętrznego dyskomfortu i zaopiekowanie się nim…

Jak ty okazujesz miłość sobie?

Potrzebujesz wsparcia w pracy nad sobą, relacjami i granicami – umów się na sesje .